Belgisch Centrum voor Geleidehonden vzw

 

In memoriam Adeline Valkenborg

“Een witte roos”
Adem houdt op, warmte wordt kilte,
diepe kilte als van de dood
en lachen wordt stilte;
een echo van vragen, die geen antwoord vinden.

Een mensennaam, jouw naam, kan niet vergaan,
niet verzinken in oneindig niets.
Jouw naam heeft klank en toon gezet
van hoe de jouwen en wij allen verdergaan.

Beste Adeline,
Het Centrum “Adeline Valkenborg” heeft terecht jouw naam gekregen.
In groot gemis, maar ook in diep vertrouwen gaan we op jouw manier verder.
We zullen samen met al jouw vrienden en zoveel vrijwilligers onvermoeid verder werken en je naam hoog houden.

Zo wordt jouw naam, Adeline Valkenborg, een witte roos aan ons hart,
bloeiend voor altijd,
geurig en welriekend,
maar ook doornig stekend, want jij bent er niet als wij jou roepen.

Ons zoeken zal nooit meer vinden worden,
geen samen lachen meer en geen voelen meer.

Maar in de stilte zal jij bloeien aan ons hart.
Als schitterende herinnering,
“Levend”, tegen alle weerwil in.
Neen, vergeten zullen wij jou niet.
Wees gerust,
heel gerust,
rust maar zacht,
rust in vrede …
Dank je wel!

Op 16 juni 2016 namen we afscheid van Adeline. Het was een ongewenst, gedwongen afscheid. Adeline was veel meer dan de oprichtster van het BCG. In 1985, toen ze amper 26 jaar was, promoveerde zij tot directrice van het Atelier Hellen Keller. Ze was actief in verscheidene verenigingen en bij VIGE Mol, een torbal competitieploeg werd ze meermaals geselecteerd voor de nationale ploeg. In 1992 ontving ze een award voor de meest opmerkelijke jonge persoon van De Jonge Economische Kamer. Je kon haar ook terugvinden op een podium, als zangeres bij ‘Aroma’. 
 
Dat alle verenigingen, niet enkel het BCG, waar Adeline haar schouders onderzette uitgroeiden tot goedwerkende organisaties is hoofdzakelijk te danken aan haar doorzettingsvermogen. Ondanks haar visuele beperking, Adeline werd op 14-jarige leeftijd plots volledig blind, benutte ze alle kansen om zich zowel op professioneel als op privégebied maximaal te ontplooien en lotgenoten te helpen. Haar optimisme en doorzettingsvermogen haalden haar steeds weer door alle problemen heen. Vanaf einde jaren ’80 heeft Adeline meerdere ingrijpende en bedreigende operaties moeten ondergaan. Onzekerheid op medisch vlak maakten reeds jaren deel uit van haar leven. Toch slaagde Adeline erin om van het leven iets waardevols te maken.
 
Het oprichten van een opleidingscentrum voor geleidehonden is geen exacte wetenschap. Het hoeft in feite niet verduidelijkt te worden dat er doorheen de jaren verschillende problemen aangepakt moesten worden en dat moeilijkheden, zowel organisatorisch en financieel soms het bestaan van het centrum bedreigden. Adeline liet zich echter nooit van haar doel afbrengen en bleef, gesteund door heer echtgenoot Jean en de andere medestanders, bouwen aan een succesvol opleidingscentrum. Hoewel haar gezondheid haar soms hinderde, bleef ze steeds betrokken bij de werking van het BCG.
Wat Adeline Valkenborg zo merkwaardig maakt, is dat zij in al haar verwezenlijkingen slechts één doel heeft nagestreefd: Integratie van een minderheidsgroep in onze veeleisende maatschappij. Onze maatschappij is zo visueel ingesteld dat er voor blinde en slechtziende mensen tal van moeilijkheden ontstaan om deel te nemen aan het dagelijkse leven.
 
Als medewerkers van het Belgisch Centrum voor Geleidehonden merken wij dagelijks het verschil dat door onze organisatie en onze honden gemaakt wordt in het leven van onze geleidehondgebruikers. Als ziende personen in de maatschappij is het soms moeilijk in te schatten wat blind of slechtziend zijn betekent, maar het valt ons op dat de integratie van personen met een visuele beperking vaak moeilijk loopt. Het oprichten van een geleidehondenschool was voor Adeline dé manier om te ijveren voor de integratie van lotgenoten. Net zoals zij, kijken we naar de toekomst, het Centrum moet groeien, het voortbestaan en de groei van het Centrum zijn essentieel om zo snel mogelijk, meer honden op te kunnen leiden en meer lotgenoten te helpen hun mobiliteit te vergroten.
Naar jouw voorbeeld…
 
Het BCG-team